Afstand doen van het Franse verleden

Dachter en langzaam ontstaat er ruimte om knopen door te hakken. Niet alleen in de tuin, waar het laatste onkruid nog één keer de strijd aangaat, maar ook in het leven.

Zo klopten vorig jaar vier broers opnieuw bij ons aan. We kenden elkaar al. Na het overlijden van hun moeder was hun vader vanuit Frankrijk teruggekeerd naar Nederland. Zelfstandig wonen ging niet meer en zijn financiële reserve bleek sneller te slinken dan iedereen had verwacht. Er moest dus iets gebeuren. Het huis in de Franse Cantal moest verkocht worden. Liefst snel. Even voor uw beeldvorming: het ging om een oude schuur, niet zomaar één natuurlijk. Een oude schuur die eind jaren tachtig volledig was verbouwd en geïsoleerd tot toen een comfortabel woonhuis.

Ooit was dat huis het kloppend hart van de familie. Vakanties, lange zomeravonden, barbecues en herinneringen genoeg. Bij de terugkeer van hun vader hadden de broers nog gedacht dat ze er met hun eigen gezinnen regelmatig zouden blijven komen. Maar de prak- tijk bleek weerbarstig.

Een oude Franse boerderij vraagt nu eenmaal aandacht. Onkruid neemt geen vakantie. Bramenstruiken groeien onverstoorbaar verder, lekkages wachten geduldig op de volgende regenbui en onderhoud laat zich niet uitstellen. Pas toen de broers na een paar maanden de oprit nauwelijks meer op konden rijden door het oprukkende groen, realiseerden ze zich hoeveel werk hun ouders daar al die jaren ongemerkt hadden verzet. Hun moeder, die iedere maand de bramen uit de rotswand trok, kreeg achteraf misschien wel meer bewondering dan ooit.

Samen besloten we het praktisch aan te pakken. Geen eindeloze verbouwingen of kostbare opknapbeurten. Het huis mocht verkocht worden zoals het was, liefst inclusief de inboedel. Dat scheelde niet alleen tijd, maar ook heel wat dozen, ritten en spierpijn.

Vlak voor de zomer zetten we het huis bij meerdere makelaars in de etalage. In de hoop dat vakantiegangers, dromend langs de vitrines slenterend, verliefd zouden worden op een nieuw leven in Frankrijk.

De belangstelling kwam rustig op gang. Tot kijker nummer vijf zich meldde. Een jong Frans gezin zag de waarde van het huis, ze zagen wat het weer kon worden. Zij zagen dat die ooit zo oude schuur vol nieuwe mogelijkheden zat, een veilige plek voor hun kinderen, een tuin waarin groenten konden groeien en bijenkasten konden staan. Zij zag haar oude hobby als imker alweer helemaal voor zich. Hij droomde van lange avonden in de tuin na zijn werk. En er was zelfs plek voor haar moeder, die wat extra zorg nodig had, maar zo dicht bij haar familie kon blijven wonen. Ineens kreeg het huis weer toekomst.

In augustus was de verkoop rond. Vrijwel de complete inboedel verhuisde mee naar de nieuwe bewoners. Voor de broers voelde dat eigenlijk heel goed. Veel spullenbleven gewoon op hun plek, alleen de mensen veranderden.

Het mooiste van dit verhaal kwam echter pas daarna. De vier broers onderhouden nog altijd contact met het jonge gezin. Als
ze onderweg zijn naar Zuid-Frankrijk, rijden ze even langs, drinken een kop koffie en blijven soms zelfs een nacht logeren. En zelfs af en toe nog een heerlijke lange nazomeravond aan de oude familietafel in een nieuwe waardevolle setting. Een gedacht afscheid van een voor hun mooie plek werd onverwacht de plek waar nieuwe vriendschappen ontstonden.